DierenPlaza.nl
Toevoegen aan Favorieten
Home
Wilde Zwijnen
Het wilde zwijn was een tijdgenoot van de mammoet en de holenbeer en loopt dus al sinds tienduizenden jaren in Europa rond.
Er zijn op de wereld veel soorten wilde zwijnen, maar toch hebben ze allemaal dezelfde kenmerken.
Ze hebben een schijfvormige snuit; kleine, diepliggende ogen; een gedrongen lijf en korte stevige poten.
De Geschiedenis
In ons land werd het wilde zwijn in een paar eeuwen tijd verdrongen en bijna helemaal uitgeroeid.
In de 17de eeuw werd er veel bos gekapt en de landbouw breidde steeds verder uit zodat het leefgebied van het wilde zwijn steeds kleiner werd.
Rond 1900 waren er nog maar enkele exemplaren op de Veluwe en soms werd een verdwaald zwijn in de grensstreken met Duitsland waargenomen.
Toen Prins Hendrik grote stukken van zijn privégronden met rasters liet afzetten, werden in het begin van de vorige eeuw wilde zwijnen uit Pruisen (Polen) gehaald en uitgezet voor de jacht.
Ook op de Hoge Veluwe was dat het geval.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn de rasters slecht onderhouden.
Daardoor konden zwijnen ontsnappen en zich verspreiden over de andere gebieden van de Veluwe.
Deze dieren zijn de voorouders van de zwijnen die nu op de Veluwe rondlopen.
Lange tijd vond men dat het wilde zwijn schadelijke was voor de landbouw.
Daarom werd er het hele jaar door jacht gemaakt op het zwijn.
Sinds 1972 mag het zwijn niet meer het hele jaar door bejaagd worden, maar alleen tijdens het daarvoor aangegeven jachtseizoen.
Nu op de meeste landbouwgronden van de Veluwe de rasters zijn weggehaald, komen wilde zwijnen weer in hele gebied voor.
De Leefwijze
Zwijnen zijn sociale dieren en leven in familiegroepen (rotte). De rotte bestaat verder uit volwassen zeugen en hun biggen.
Ook de vrouwtjesdieren van één jaar oud horen bij de rotte.
De mannetjes van die leeftijd worden uit de familiegroep gejaagd.
Oudere beren zijn niet zo sociaal en leven dan ook alleen ’s winters in een rotte.
Het Voedsel
Als er voldoende voedselaanbod is, zijn de rottes vrij honkvast en worden vreemde zwijnen verjaagd.
Is er weinig voedsel, dan breiden de zwijnen hun leefgebied verder uit.
Varkens zijn alleseters (omnivoren), maar hun voedsel bestaat bijna helemaal uit planten.
Naast wortels van loofbomen en varens, eten zij grassen, vruchten, eikels en beukennootjes.
Dierlijke eiwitten zijn voor zwijnen heel belangrijk en zij kunnen uren wroeten naar insectenlarven en wormen.
Maar ook kadavers van wild, eieren en zelfs reptielen lusten ze wel.
De Voortplanting
Wilde zwijnen variëren enorm in gewicht.
Dat hangt af van het voedselaanbod.
Er zijn volwassen zwijnen van 40 tot 120 kilo, maar in Oost-Europa zijn gewichten bekend van ruim 350 kilo voor volwassen beren (mannetjeszwijn).
Het gewicht van de zeug is belangrijk voor het tijdstip waarop zij jongen krijgt.
Als er genoeg voedsel is, kan een zeug al op één-jarige leeftijd met een mannetje paren.
De paring vindt meestal plaats tussen november en januari.
Onderling kunnen beren flink vechten om een vrouwtje.
Om zich te beschermen tegen de scherpe slagtanden van een concurrent, hebben zij een soort pantser van vet op de schouderbladen zitten.
Na een draagtijd van 3 maanden, 3 weken en 3 dagen, werpt de zeug maximaal 9 tot10 biggen.
Een zeug heeft maar 8 tepels, zodat er uiteindelijk meestal acht biggen overblijven.
Vaak sterft een aantal biggen door kou en vocht. De eerste drie maanden zijn de biggen gestreept.
Deze schutkleur geeft hen een goede bescherming als de moeder even niet in de buurt is.
Als een zeug jonge biggetjes heeft, kun je beter uit haar buurt blijven.
Omdat zij haar jongen wil beschermen, zal zij sneller aanvallen.
|
|
